Ka disa ditë që hyjnë në jetën tonë si gjithë të tjerat. Nuk kanë asgjë të jashtëzakonshme në pamje të parë. Një datë në kalendar, një telefonatë, një mesazh. Dhe megjithatë, pa e ditur fare, ato mund të jenë dera pas së cilës jeta ndahet më dysh: para dhe pas.
Për mua, gjithçka nisi me një mesazh.
Ishte një nga ato pyetjet e zakonshme që shkëmbehen mes mikesh që janë larg njëra-tjetrës: “Çfarë të të sjell nga Vjena?” Një pyetje e thjeshtë, e dashur, pothuajse e parëndësishme. Unë, për t’ia bërë sa më të lehtë dhe për të mos e ngarkuar mikeshën time, i thashë shkurt: “Më sill ibuprofen.” Ibuprofen!!! Një fjalë e zakonshme, për një dhimbje që në atë moment e mendoja si një shqetësim të zakonshëm.
Kisha vënë re më parë një ënjtje në gji. Një mjeke më kishte këshilluar ibuprofenin. Nuk e dija atëherë se pas asaj fjale të vogël do të vinte një varg ngjarjesh që do ta kthente gushtin tim në një nga muajt më të frikshëm të jetës. Mikeshës time nuk i mjaftoi përgjigjja. “Pse të duhet ibuprofeni?” I thashë se ishte për një problem shëndetësor. Dhe ajo, me atë lloj kujdesi që ndonjëherë vjen nga dashuria dhe intuita, më pyeti se çfarë ishte ky problem.
Ndoshta aty ishte kthesa e parë. Sepse, nëse ajo nuk do të më kishte pyetur, nëse do ta kishte kaluar atë fjali si një detaj të parëndësishëm të një bisede të zakonshme, ndoshta gjithçka do të kishte ndodhur ndryshe. Ndoshta do ta kisha shtyrë edhe pak. Ndoshta do të kisha pritur. Ndoshta do t’i kisha thënë vetes atë që njerëzit shpesh ia thonë vetes kur kanë frikë: “Nuk është asgjë”. Por ajo nuk e bëri. Më urdhëroi, në njëfarë mënyre, të mos e neglizhoja. Të bëja një eko te Dr. Albana Shahini. Dhe unë shkova. Por këtu frika merr formë. Ndonjëherë frika është më e tmerrshme kur është pa emër. Është një ndjesi, një shqetësim, një mendim që e largon nga vetja me shpresën se do të zhduket. Por atë ditë frika filloi të merrte formë. Në eko u panë masa tumorale në të dy gjinjtë. Dr. Shahini kërkoi rezonancë magnetike. Dhe rezonanca, në vend që të më qetësonte, vërtetoi dyshimet. Aty, bota ime ndryshoi.
Ka momente kur mendja refuzon të pranojë atë që sapo ka dëgjuar. Fjala “kancer” nuk është thjesht një fjalë. Ajo vjen me një peshë të jashtëzakonshme. Brenda saj futen menjëherë frika, pasiguria, pyetjet, netët pa gjumë, skenarët më të këqij, kujtimet, njerëzit e dashur, e ardhmja.
Dhe mbi të gjitha, një pyetje që ndoshta e bëjnë të gjithë ata që përballen papritur me një diagnozë të tillë: “Pse mua?”
Më 1 gusht u diagnostikova me kancerin e gjirit.
Më 7 gusht u operova në Janinë. Brenda gjashtë ditësh, jeta ime kaloi nga një shqetësim i vogël te salla e operacionit. Dy-tri telefonata të miqve të mi mjaftuan që të shkoja në Janinë dhe të vijoj të jetoj ende. Gjithçka ndodhi me një shpejtësi që ndoshta vetëm frika mund ta prodhojë. Nuk kishte më kohë për të menduar gjatë. Kishte vetëm hapa për t’u bërë: ekzaminimi, rezonanca, konsultat, telefonatat, udhëtimi, operacioni.
Dhe ndërsa të tjerët mund të shihnin një grua që po organizonte me shpejtësi një ndërhyrje kirurgjikale, unë, brenda vetes, po përpiqesha të kuptoja se si kishte mundur jeta ime të ndryshonte kaq papritur.
Ka një lloj frike që nuk mund ta shpjegosh plotësisht me fjalë. Është ajo që ndien kur dorëzon veten te duart e mjekëve dhe kupton se, për disa orë, nuk e ke më ti kontrollin e trupit tënd.
Para operacionit, njeriu përpiqet të jetë i fortë. Flet, pyet, organizon, mendon praktikisht. Por në një cep të mendjes rri gjithmonë pyetja që nuk thuhet me zë. Si do të dal? Çfarë do të tregojë biopsia? Çfarë do të ndodhë më pas? A do të jetë gjithçka në rregull? Pas operacionit vjen një tjetër lloj pritjeje. Trupi nis të shërohet, por mendja nuk di ende si të pushojë. Unë tani jam në këtë fazë. Po rikuperohem. Pres 1 shtatorin për heqjen e penjve. Dhe pres mesin e shtatorit për përgjigjen e biopsisë.
Ndoshta pjesa më e vështirë e kësaj historie është se ajo ende nuk ka përfunduar. Operacioni ka ndodhur, por historia nuk ka marrë ende përgjigjen e saj. Në mesin e shtatorit do të di më shumë. Deri atëherë, jetoj mes dy gjendjeve: trupit që kërkon të rikuperohet dhe mendjes që kërkon përgjigje.
Ka çaste kur përpiqem të mos mendoj. Ka çaste kur mendoj shumë. Ka çaste kur jam e fortë dhe çaste kur frika më afrohet pa trokitur. Por ndoshta kështu është njeriu përballë të panjohurës. Nuk është gjithmonë i fortë. Forcë nuk do të thotë të mos kesh frikë. Ndoshta forcë është të kesh frikë dhe, megjithatë, të vazhdosh.
Dhe pastaj kthehem te ajo pyetje. “Çfarë të të sjell nga Vjena?” Në pamje të parë, asgjë më shumë se një mesazh miqësor. Unë kërkova ibuprofen. Ajo kërkoi të dinte pse. Unë i tregova. Ajo këmbënguli për ekon. Ekoja çoi te rezonanca. Rezonanca çoi te Janina. Janina çoi te operacioni. Dhe operacioni më solli këtu, në ditët e rikuperimit dhe të pritjes. Është e çuditshme mënyra se si funksionon jeta. Ndonjëherë një ngjarje e madhe nuk fillon me një alarm të madh. Fillon me një fjali të vogël, me një pyetje të zakonshme, me një njeri që vendos të mos e kalojë një detaj pa e pyetur.
Mund ta quajmë rastësi. Mund ta quajmë intuitë. Mund ta quajmë miqësi. Unë, sot, e shoh si një mesazh që prodhoi një zinxhir ngjarjesh dhe, ndoshta, më bëri një dhuratë shumë më të madhe sesa ajo që po kërkoja prej Vjenës.
Nuk dua ta romantizoj kancerin. Nuk ka asgjë romantike në diagnozë, në frikë, në operacion, në netët e pasigurta apo në pritjen e një biopsie.
Por ka diçka thellësisht njerëzore në mënyrën se si, në momentet më të vështira, shfaqen njerëz dhe rrethana që na shtyjnë përpara. Një mike që pyet. Një mjeke që sheh. Një tjetër që kërkon veprim të mëtejshëm. Mjekë që ndërhyjnë.
Dhe një seri telefonatash që, brenda pak ditësh, më çuan nga frika te veprimi. Ndoshta kjo është edhe një nga mësimet e kësaj jave të tmerrshme: mos e nënvlerëso një shqetësim dhe mos e shpërfill një pyetje të kujdesshme.
Sepse ndonjëherë një pyetje mund të shpëtojë jetë. Dhe koha, në sëmundje, mund të jetë shumë e rëndësishme.
Që prej 1 gushtit, unë nuk jam më e njëjta.
Jo vetëm sepse kam kaluar një operacion.
Por sepse brenda pak ditësh jam përballur me një nga ato të vërteta që të kujtojnë sa e brishtë është jeta dhe sa pak e kontrollojmë atë.
Tani po mësoj një ritëm tjetër. Të pres. Të shërohem. Të mos trembem nga çdo mendim. Të marr frymë. Të pres 1 shtatorin. Të pres mesin e shtatorit. Dhe, mbi të gjitha, të pres me shpresë.
Kur ta kujtoj gushtin e këtij viti, ndoshta nuk do ta kujtoj vetëm si muajin kur mora diagnozën e kancerit të gjirit. Do ta kujtoj edhe si muajin kur një mesazh i zakonshëm më detyroi të shihja atë që ndoshta nuk doja ta shihja.
Do ta kujtoj si muajin e frikës, por edhe të veprimit. Të lotëve, por edhe të forcës. Të një operacioni të shpejtë, por edhe të një shprese që nuk dua ta humbas. Dhe do ta kujtoj atë pyetje të thjeshtë: “Çfarë të të sjell nga Vjena?” Nuk e di nëse rastësitë kanë një plan. Nuk e di nëse disa takime, mesazhe dhe fjalë vijnë në jetën tonë pikërisht atëherë kur duhet.
Por di një gjë. Atë ditë unë kërkova një kuti ibuprofen. Dhe një mike më dha, pa e ditur, një arsye për të kërkuar diçka shumë më të rëndësishme të vërtetën.
Tani, pas operacionit, mbetet pritja. Dhe bashkë me të, shpresa. Sepse ndonjëherë një javë mund të jetë e tmerrshme. Por një javë nuk është e gjithë jeta. Jeta vazhdon!
P.S: Autori kërkoi t’i ruhet anonimati, duke e parë thjesht si një rrëfim në të cilin ka vlerë vetëm historia… VoiceNews respekton dhe boton çdo rrëfenjë me histori njerzore.
