Zamira Voci
Shpesh e mendojmë madhështinë si një cilësi që u përket heronjve të librave, emrave që kanë lënë gjurmë në histori apo njerëzve që kanë bërë gjëra të jashtëzakonshme në sytë e botës. Ne, njerëzit e zakonshëm, të zhytur në përditshmërinë tonë, në punë, në marrëdhënie, në gëzime e shqetësime të vogla, rrallë e mendojmë veten si njerëz të jashtëzakonshëm. Derisa një ditë, pa paralajmërim, jeta na trondit qetësinë dhe na vendos përballë një sprove që nuk e kërkuam, nuk e dëshiruam dhe për të cilën nuk ishim përgatitur.
Pikërisht atëherë, kur e ardhmja bëhet e paqartë dhe e panjohura merr formën e një frike të heshtur, lind një pyetje që nuk ia kemi bërë kurrë vetes me kaq seriozitet: Çfarë do të thotë të jesh vërtet madhështor?
Madhështia nuk është të jesh i paprekshëm. Nuk është të mos kesh frikë, të mos lëkundesh apo të mos ndiesh dhimbje. Përkundrazi, madhështia fillon në çastin kur e pranon brishtësinë tënde, por refuzon ta lejosh atë të të përcaktojë. Ajo lind kur, përballë asaj që nuk mund ta ndryshosh, gjen forcën të vendosësh se si do të përballesh me të.
Është ai çast i brendshëm kur, edhe pse nuk i ke të gjitha përgjigjet, zgjedh të ecësh përpara. Kur frika është aty, por nuk i dorëzon timonin e jetës sate. Kur e ardhmja të duket e mjegullt, por ti vazhdon të besosh se përpara ka ende ditë që ia vlen të jetohen, ëndrra që ia vlen të ndiqen dhe arsye për të mos hequr dorë.
Të përballesh me një sprovë të madhe nuk do të thotë të buzëqeshësh në çdo çast, të mos qash apo të mos ndiesh lodhje. Do të thotë të lejosh veten të jetë njerëzore, pa e ngatërruar dobësinë e një çasti me humbjen e forcës. Ndonjëherë guximi është një vendim i madh; herë të tjera, është thjesht të ngrihesh në mëngjes, të vazhdosh punën, të flasësh me njerëzit që do dhe të mos heqësh dorë nga jeta që ke ndërtuar.
Sepse fitoret më të mëdha nuk janë gjithmonë ato që duartrokiten. Disa ndodhin në heshtje, larg syve të botës. Janë fitoret e njeriut që lufton me mendimet e veta, që përpiqet të ruajë qetësinë kur gjithçka brenda tij është trazuar, që gjen një arsye për të shpresuar edhe kur përgjigjet vonojnë të vijnë.
Një njeri i zakonshëm bëhet i jashtëzakonshëm jo sepse jeta e ka kursyer, por sepse nuk e lejon vështirësinë t’ia marrë të drejtën për të ëndërruar, për të dashur, për të qeshur dhe për të besuar te vetja. Ai nuk ka nevojë t’i dëshmojë botës se është i fortë. Mjafton të mos e braktisë veten në çastet kur gjithçka duket më e vështirë.
Në fund, nuk është sprova ajo që i jep kuptim madhështisë sonë, por mënyra se si zgjedhim të qëndrojmë përballë saj. Nuk e zgjedhim gjithmonë atë që na ndodh, por mund të përpiqemi të zgjedhim qëndrimin tonë ndaj saj. Dhe ndonjëherë, kjo është forma më e lartë e lirisë që na mbetet.
Sot e kuptoj se madhështia nuk ka nevojë për skena të mëdha, për duartrokitje apo për dëshmitarë. Ajo mund të lindë në heshtjen e një zemre që është tronditur, por ende rreh plot dëshirë për jetën. Në vendimin e një njeriu që nuk e di me siguri se çfarë e pret nesër, por nuk pranon që pasiguria t’ia vjedhë të sotmen.
Sepse madhështia nuk është të dalësh nga çdo stuhi pa u lagur. Është të kuptosh se, edhe pasi stuhia të ketë kaluar, ti ke ende të drejtën të shohësh qiellin, të kërkosh dritën dhe të vazhdosh rrugën tënde.
Dhe ndoshta, pikërisht atëherë kur mendon se po lufton thjesht për të përballuar jetën, zbulon se po bën diçka shumë më të madhe: po mëson të jetosh me një forcë që nuk e dije se e kishe.
