Zilie Feçi (Marrë nga rrjetet sociale)
Mendoj se më e keqja nuk është të mos kesh kujt t’ia thuash ato që mendon, por të mos kesh më asgjë për të thënë. Sepse njerëzit, në një mënyrë apo në një tjetër, i gjen. Gjen dikë që të dëgjon, dikë që të kupton, dikë që të kundërshton, madje edhe dikë që thjesht të qëndron pranë. Por kur brenda teje nuk ka më fjalë, kur mendimet nuk të zgjojnë më kureshtje dhe emocionet nuk të shtyjnë të ndash asgjë me askënd, atëherë vetmia bëhet shumë më e thellë.
Të kesh shumë gjëra për të thënë është një formë gjallërie. Është shenjë se mendon, vëzhgon, ndien, se bota ende të provokon me pyetje, ide, kundërshti dhe emocione. Nuk ka rëndësi nëse ke përballë një mik, një të panjohur apo vetëm një fletë të bardhë. Për sa kohë ke diçka për të thënë, ke ende një botë tënden që lëviz brenda teje.
Prandaj, unë nuk do të kisha frikë nga mungesa e një dëgjuesi, por nga dita kur nuk do të më lindte më asnjë mendim për të ndarë. Sepse njerëzit mund të largohen, mund të mos të kuptojnë, mund të mos kenë kohë për ty. Por kur humbet dëshirën për të komunikuar me botën, rrezikon të humbasësh edhe një pjesë të vetes. Në fund të fundit, më mirë të kesh një mijë fjalë dhe të kërkosh dikë që t’i dëgjojë, sesa të mos kesh më asnjë fjalë për askënd. Sepse ka njerëz që vijnë në jetën tonë si stinë. I takojmë, ndajmë me ta disa të qeshura, disa biseda, disa kujtime dhe një ditë, pa e kuptuar mirë se kur ndodhi, rrugët tona ndahen. Nuk ka armiqësi, nuk ka domosdoshmërisht zhgënjim. Thjesht koha i merr me vete. Por ka edhe njerëz të tjerë.
Ata nuk janë thjesht miq. Janë ata njerëz që jeta i vendos pranë nesh për të na kujtuar se nuk jemi vetëm. Miqësia e vërtetë nuk matet me numrin e viteve, as me numrin e fotografive të përbashkëta, as me sa shpesh takohemi. Ajo matet me mënyrën se si dikush sillet me ty atëherë kur nuk ke asgjë për t’i dhënë. Miku i vërtetë është ai që të do edhe kur nuk je në ditën tënde më të mirë. Kur je i lodhur, i mërzitur, i pasigurt, i rrëzuar. Ai që nuk largohet sepse po kalon një periudhë të vështirë. Ai që nuk të kërkon të jesh gjithmonë i fortë, i buzëqeshur, i suksesshëm. Sepse miqësia e vërtetë nuk dashuron vetëm versionin tënd që u pëlqen të tjerëve. Ajo të do ty. Me gabimet e tua. Me dobësitë. Me heshtjet. Me ditët e mira dhe me ato ditë kur mezi gjen forcë të flasësh. Ka miq që nuk kanë nevojë t’u tregosh gjithçka. Mjafton një “nuk jam mirë” dhe ata e kuptojnë pjesën tjetër. Nuk të bëjnë pyetje për të kënaqur kureshtjen. Të dëgjojnë për të të lehtësuar. Ka nga ata që nuk të japin gjithmonë këshillën që dëshiron të dëgjosh, por të thonë të vërtetën që ke nevojë të dëgjosh. Jo për të të gjykuar, por për të të mbrojtur edhe nga vetja jote. Dhe ka nga ata që, kur gjithë të tjerët shohin dështimin tënd, kujtojnë ende njeriun që je.
Këta janë miqtë që qëndrojnë. Ata që janë aty kur feston, por edhe kur qan. Kur ngjitesh, por edhe kur rrëzohesh. Kur ke lajme të bukura për të ndarë, por edhe kur nuk ke asnjë fjalë për të thënë. Janë ata që nuk ta matin miqësinë me përfitimin. Nuk pyesin: “Çfarë mund të bëjë ky njeri për mua?” Pyesin: “Si mund të jem pranë tij?” Në një botë ku shumë marrëdhënie janë bërë të kushtëzuara, miqësia e vërtetë është një nga format më të rralla të bujarisë njerëzore. Sepse të duash dikë në ditët e mira është e lehtë. Të qëndrosh pranë tij në ditët e këqija është dashuri. Sepse disa lidhje nuk maten me afërsinë. Maten me thellësinë. Miqtë e vërtetë janë ata që mund t’i telefonosh edhe pas mesnate. Ata që nuk të pyesin pse u zhduke. Ata që nuk të mbajnë mëri për çdo heshtje. Ata që e dinë se jeta ndonjëherë bëhet e vështirë dhe se njeriu nuk mund të jetë gjithmonë i pranishëm, por dashuria dhe besnikëria mund të mbeten. Ata janë njerëzit që, kur gjithçka tjetër ndryshon, të japin ndjesinë se disa gjëra ende kanë mbetur të sigurta. Dhe ndoshta një nga fatet më të mëdha në jetë nuk është të njohësh shumë njerëz. Është të gjesh disa të tillë. Disa që nuk të duan për atë që ke. Disa që nuk të vlerësojnë vetëm kur je i dobishëm. Disa që nuk largohen kur ti nuk je më në gjendje t’u japësh asgjë. Disa që të njohin edhe në heshtje. Disa që të shohin edhe kur të tjerët nuk të shohin. Disa që, kur jeta të vendos përballë ditëve të vështira, nuk thonë: “Pse të ndodhi kjo?” Por thjesht thonë: Jam këtu! Dhe ndonjëherë, në jetën e një njeriu, këto dy fjalë vlejnë më shumë se njëmijë fjalime. Sepse miqtë e vërtetë nuk janë ata që ta mbushin jetën vetëm me ditë të bukura.
Janë ata që të ndihmojnë t’i kalosh ditët e këqija pa u ndier vetëm. Dhe për këta njerëz ia vlen të jesh mirënjohës. Sepse në një jetë ku shumë njerëz dinë të vijnë, pasuria e vërtetë është të kesh disa që dinë të qëndrojnë.
